Poprzednio...
Poślubię księżniczkę Katarzynę Aragońską.
- Bawiłaś się mną, żeby zdobyć ojca? - Nie! Skądże.
Nie wiesz, czego chcesz.
Trzeba i was wydać za mąż. Charles Brandon wybrał ciebie.
Miałam mieć prawo wyboru.
Miałabyś, gdyby książę Artur nie zmarł.
Kocham Ovieda!
Kochasz Harry'ego. Niech Bóg ma cię w opiece.
Otrzymasz posag. Trzy złote talerze.
Noszę twoje dziecko.
Zajmę się tym.
Henry! Pomocy!
Nie opuszczaj mnie.
Wycofuję moje oświadczyny. W zamian poślubisz mojego syna.
Ale najpierw twoja matka musi przysłać resztę wiana.
HISZPAŃSKA KSIĘŻNICZKA
NA MOTYWACH POWIEŚCI PHILIPPY GREGORY
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Droga matko, od tygodni nie dostaję odpowiedzi od ciebie.
Król Henry czeka na dyspensę papieża i na moje wiano,
aby zarządzić przygotowania do ślubu.
Poślubiając księcia Harry'ego osiągnę wszystko, co mi nakazałaś.
A oprócz tego jesteśmy szczęśliwi.
Błagam, spłać dług u króla.
Harry jest mi oddany. I pobożny.
Jego znajomość katolickich świętych przewyższa nawet twoją.
Mamy wspólne marzenie.
Chcemy rządzić Anglią jako krainą rycerstwa,
skąpaną w blasku Bożym.
Tytuł królowej to moje przeznaczenie.
Powtarzałaś mi to od dzieciństwa.
ALHAMBRA W HISZPANII
Twoja oddana córka, Katarzyna.
Matka na pewno odpowie na moją prośbę.
Wszystko mi jedno, czy to zrobi. Pobierzemy się.
Nie dbam o to, co myśli ojciec, Wolsey czy moja babka.
Może po ślubie będę mogła pomóc biednej Margaret Pole.
Napisałam do niej, oferując pomoc.
Kto się nią zajmie po śmierci męża?
Będzie skazana na miłosierdzie krewnych.
Masz w sobie tyle współczucia...
To jedna z cech, które w tobie kocham.
Jesteś moja, Katarzyno.
Nikt nie stanie nam na drodze.
UJŚCIE TAMIZY U WYBRZEŻA ANGLII
Henry! Henry!
Są! Hiszpanie w Anglii.
Bóg nam sprzyja. To on ich zesłał.
Chodź.
Dziecko sprawia ci ból?
Dlaczego Stafford zwleka z podzieleniem się swoim planem?
List. Od lady Margaret.
Czeka mnie reprymenda. Co zrobiłam źle tym razem?
Królowa Kastylii jest w Anglii. Zmierza do Westminsteru.
Moja matka? Tutaj?
Tęskniłam za nią.
Co?
Przybyła twoja siostra.
Joanna.
Twoja matka nie żyje.
Joanna jest królową.
Lady Margaret i król Henryk składają kondolencje
i zapraszają cię na dwór na czas wizyty twojej siostry.
Izabela Kastylijska nie żyje.
Nową królową Hiszpanii zepchnęły z kursu silne wiatry,
gdy płynęła z imperium Habsburgów do swego królestwa.
Bóg przywiódł ją na nasze wybrzeże.
Nie dostrzegam w tym naszej korzyści.
Mąż królowej Joanny, Filip, jest synem cesarza rzymskiego Maksymiliana...
u którego schronił się nasz zdrajca Edmund de la Pool.
Zaprosiliśmy ich do pałacu na czas naprawy statku w Tilbury Docks.
To zajmie dzień lub dwa.
Musimy przekonać Filipa do korzyści,
jakie czekają go za przekonanie cesarza do wydania nam Yorka.
Maksymilian przysiągł, że tego nie zrobi.
Musimy być przekonujący.
Jesteś z mojej krwi.
Prawdziwa córa Hiszpanii i przyszła królowa Anglii.
Wasza Wysokość, królowa Joanna Kastylijska i król Filip.
Dzielimy wasz smutek po śmierci królowej Izabeli.
Odłóżcie broń. Jesteście naszymi gośćmi.
Księżniczko.
Moje kondolencje.
Byłaś dzieckiem, gdy widziałam cię po raz ostatni.
Joanno. Czy wiesz, jak zmarła?
Ze smutku po stracie naszego brata Jana.
Tak powiedzieli. Siedem lat żałoby po ukochanym dziecku.
Siostro... Nie uściskamy się?
Twój mąż zmarł, a matka nie chciała sprowadzić cię do Hiszpanii,
nim król nie wypłaci ci wdowiego dożywocia.
Ziemia i złoto zawsze było ważniejsze od córek. Sojusze.
Bóg.
Po posiłku
udamy się na mszę w intencji waszej matki.
Musielibyście opróżnić skarbiec, aby ufundować mszę,
która ocaliłaby duszę naszej matki. Złoto Hiszpanii to za mało.
- Jak możesz tak mówić? - Ach tak, rzeczywiście.
Ty ją kochałaś. Ja nie.
Bo znałam tę dziwkę.
Niepotrzebna nam wasza msza.
Módlcie się, aby statek był gotowy rano,
abym mogła popłynąć do Hiszpanii i mojej korony.
Odprawimy tę mszę.
Jaka śliczna dziewczynka!
Niech zgadnę. Maria?
A pani jest jej uroczą boną?
Wasza Wysokość,
mam nadzieję, że nasz posiłek nie będzie zbyt skromny dla waszych podniebień.
Królowa zaraz przyjdzie?
Ojciec mówi, że pani pobożność jest słynna w całym chrześcijańskim świecie.
Moja żona wątpi w istnienie Boga.
Śmierć matki może nadwątlić wiarę.
Nie. Ona w ogóle nie wierzy. Mówi, że Bóg to nasza fantazja.
Niemożliwe...
Ja dochowuję wiary. Dla Hiszpanii i dla imperium Habsburgów.
Wasza Wysokość.
Chodź ze mną.
Skoro bawicie na naszym dworze, może uda się nam pomówić o tym,
jak zacieśnić więzy między naszymi narodami.
Na pewno. Ale najpierw zjedzmy.
Oczywiście.
Chwileczkę.
Katarzyno...
Wiem, że bardzo ją kochałaś.
Tak. Za to moja siostra nie.
Mój ojciec mówi, że nie możemy się pobrać.
- Napisał do papieża. - Twój ojciec nie zapłaci wiana,
a twoja matka już w niebie.
Moja babka uważa, że twoja ranga spadła zbyt nisko,
abyś została żoną króla Anglii.
W ich żyłach nie płynie krew.
Nic nie wiedzą o namiętności.
Harry? Przywitaj się z parą królewską.
Rozmawiam z księżniczką w żałobie...
Będziesz królem Anglii i czy ci się to podoba, czy nie,
musisz zabawiać naszych gości.
Spotkam się z nimi. Bo wkrótce będziemy rodziną.
Lady Katarzyno.
Wasza Wysokość?
Lady Pole miała rację. Muszę grać w tę grę.
Skoro ojciec nie chce wypłacić wiana, zrobi to moja siostra.
Aelwyd, wybacz, ale muszę pobrać czynsz.
Zbiory były mizerne.
Kup dzieciom coś słodkiego.
- Jakiś przysmak. - Dziękuję.
Nie zapłaciłaś pani podatku.
Jakiego podatku?
Po śmierci twojego męża synowie zostali podopiecznymi króla.
Musisz odtąd oddawać dwie trzecie swoich miesięcznych dochodów.
- Ale... - Zalegasz za trzy miesiące,
do tego grzywna za zwłokę. Pokaż mi swoje księgi.
Nie dostałam listu.
Moi chłopi nie są w stanie płacić daniny. Nie mam czego dzielić.
Oddasz więc ze swoich dóbr. Do mnie!
Potrzebuję czasu.
Za późno na to. Jeśli nie masz czym zapłacić, weźmiemy dobytek.
- Mamo? - Mamo!
Co się dzieje?
Okoliczności są niefortunne, ale cieszymy się, mogąc was gościć.
Żałoba oraz męcząca podróż nie przyćmiły twojej urody, pani.
Po posiłku pomówimy o handlu i sprawach państwowych.
Joanno, opowiedz mi o swoich dzieciach.
Najmłodsze to chłopiec?
Zostało w domu z resztą dzieci i boną.
Zatańczmy. Jak w dzieciństwie.
Miałaś drobne dłonie.
Właśnie zmarła wasza matka.
- Uczcimy tańcem jej życie i podboje. - Chętnie zobaczę cię w tańcu, pani.
Nie zgadzam się.
Niech ktoś wyprowadzi mojego ojca, zanim wszyscy wyplujemy trzewia.
- Harry! - Hiszpańska królowa jest czyjąś żoną.
Znajdź sobie własną.
Jesteś gotów zhańbić własnego króla?
Próbowałam poruszyć kwestię Edmunda de la Pool,
ale Filip zmienia temat albo zachowuje się jak Francuz.
Henryku!
Skup się na zadaniu przed nami.
Nie mam na myśli tańca.
Brawo, ślicznotko!
Joanno?
Joanno!
Dobrzy chrześcijanie, chodźmy na mszę.
Wasza Wysokość, nie mogę płacić podatku, jakiego oczekuje ode mnie pałac.
Twoi urzędnicy, panie, zabrali wszystko, co miałam, a dług nie został spłacony.
Błagam o miłosierdzie.
Moje dzieci będą głodować, jeśli dług nie zostanie darowany.
Jestem lojalna, tak jak byłam względem Lizzie.
Opłakuję jej śmierć każdego dnia.
Miej litość, panie, bowiem nikt inny nie może nam pomóc.
Twoja lojalna poddana, Margaret Pole.
Tak.
- Mówiłeś... - Tak. Wiem.
No więc mówię „tak”. Proszę.
Pobierzmy się.
Nie myślisz już o moich zarobkach?
Infantka dała mi trzy złote talerze. Jako posag.
Oddaj je.
Pobierzemy się, gdy będę mógł cię utrzymać.
Co tu robisz samotnie?
Całuję cię.
Nie przyszłaś na mszę.
Liczyłam, że znajdę ukojenie w twoim towarzystwie.
Nie ma do kogo się modlić. Nawet jeśli istnieje, nie słucha.
Joanno...
- Wiem, że nie widziałyśmy się... - Powiedz. Kochałaś swojego męża?
Artura?
Starałam się.
Wstyd mi, ale nie bardzo pamiętam.
Kochałam jego dobroć. Potencjał.
- Chcę ci coś... - We Flandrii,
na dworze swojego ojca, Filip wziął sobie siódmą kochankę od ślubu.
Najbliższą mi damę dworu.
Powiedział, że fantazjuję, więc ścięłam jej włosy.
Wpadł w szał. Nie odzywał się do mnie.
Kazałam moim damom dodać mu eliksiru miłości do wina.
Moje serce jest więźniem.
Wykrył podstęp, oddalił moje damy, a mnie zamknął w mojej komnacie.
Pisze do naszego ojca, że chce rządzić zamiast mnie.
Chce tłoczyć monety ze swoją podobizną obok mojej.
I teraz nasz ojciec robi to samo. Chce ukraść mi królestwo.
Ty jesteś królową.
Matka przekazała ci koronę. Nie mają prawa!
Widzą tylko władzę, której pragną i którą wezmą.
Jestem tylko kością, o którą się kłócą.
Nie żoną.
Nie córką. Nie wychodź za mąż.
Mężczyźni to świnie, a małżeństwo to pułapka.
Masz szczęście, że jesteś wolna.
Widzisz moje ubranie? Joanno!
Twoja siostra jest obłąkana.
Gdy tylko spojrzę na kobietę, jest pewna, że z nią sypiam. Widzisz, co znoszę?
Widzę, że moja siostra jest nieszczęśliwa. I widzę dlaczego.
Mała Katarzynka... żona niczyja.
Ma tylko słowa, których nikt nie słucha.
Wyjeżdżamy rano.
Lina? Lord Stafford spotka się ze mną nocą w pałacowym ogrodzie.
Jest bardzo zimno i wilgotno.
Masz. Ogrzej małego. Albo małą.
Mogę spać bez niej.
Mogłam zapytać ją o wiano, ale nie zrobiłam tego.
Jest zbyt udręczona.
Nie widzę już swojej przyszłości.
Jak mogę być żoną Harry'ego?
Nie mamy jajek. Zabrali wszystkie kury.
Więc zrobię zupę.
Joanno!
Wasza Wysokość. Statek nie jest jeszcze gotów.
Co? Miał jedynie pęknięty maszt.
I dziurę w rufie. Właśnie przyjechałem z Tilbury.
Cieśle pracują co sił, ale mówią, że to zajmie tydzień.
W takim razie sprzedacie nam jeden z waszych statków.
Ile chcecie złota? Przecież jest wam potrzebne.
Nie mamy statków na sprzedaż.
Mam jeszcze szansę zdobyć moje wiano. Gdzie Rosa?
Znajdę ją.
Rosa!
Oviedo!
Roso...
Nie przyszedł.
Porozmawiasz z nim?
Proszę.
Dowiesz się, co dalej?
Oczywiście.
Wypijesz flamandzkie piwo na śniadanie. Jest bardzo dobre.
Nie wszystko stracone.
Siostra Infantki zostaje, więc jest jeszcze szansa na zdobycie wiana.
Bóg jest jej przychylny.
Co? Nie wierzysz już w Allaha?
Wiem, że to nie On ją zatrzymał.
Zabierz ją do Durham House. Musi odpocząć i ogrzać się.
Porozmawiam z Infantką.
Lordzie Stafford?
Joanno!
Masz rację.
Mężczyźni rządzą nami.
Henryk Tudor chce rządzić moim życiem.
Jesteśmy siostrami, musimy sobie pomagać.
Nikomu nie pomożesz. Nie wyjdziesz za mąż.
Jesteś zbrukana, nie masz wiana ani rangi.
Moje małżeństwo...
Jestem... dziewicą.
Prędzej uwierzę w Boga!
Mówię prawdę.
Poślubię Harry'ego. Brata Artura.
Jest inny niż pozostali.
Pragnie mnie od dnia, kiedy wylądowałam w Anglii.
Jeszcze wcześniej pisał do mnie listy miłosne.
Przeszedł przez ogień, by mnie zdobyć, i jedyne, czego potrzebuję do ślubu,
to mojego wiana.
Pomożesz mi?
Jeśli naprawdę jest inny, nie potrzebujesz wiana.
Ożeni się z tobą z miłości.
Gdy zostanę królową Anglii, będziemy sojuszniczkami.
Harry spełni każdą moją prośbę.
Wesprzemy cię w walce z naszym ojcem i twoim mężem.
Hiszpania potrzebuje Anglii, żeby odeprzeć Francję. Pomyśl: dwie królowe
i panie swojego losu.
Pupilka mamusi znów wygrywa miłość.
Gramy kartami, które dostajemy.
Statek jest naprawiony. Głupiec przejrzałby ich kłamstwa.
To pewnie Filip. Nie chce, bym dotarła do Kastylii, gdzie mam nad nim władzę.
Powiedział im, żeby mnie tu trzymali,
tak jak on trzymał mnie w zamknięciu we Flandrii.
Nad niczym nie mamy władzy.
To bez sensu. Jeśli Filip chce odebrać ci koronę,
powinien dotrzeć do Hiszpanii, nim zrobi to nasz ojciec.
Myślisz, że się mylę?
To dlaczego nasze konie nie mają podków?
Chodź za mną. Coś ci pokażę.
Wszyscy chcemy pokoju w Europie, ale...
Zabiegałem o niego przez całe swoje rządy. Jest blisko.
- Król wiele dla niego poświęcił. - A jednak nawet Anglia jest podzielona.
Na bogatą szlachtę i biedaków, którzy nienawidzą was za podatki.
De la Pool to kolejny rozlew krwi.
Nikt nie skorzysta na ataku na angielski tron.
- Możecie go powstrzymać. Twój ojciec... - Mój ojciec...
nie cierpi orzechów.
Orzechy. Dobrze mówię?
Orzechy?
Ma po nich gazy. Okropne!
A jednak trzyma je na plateau d'argent — srebrnym talerzu.
Dla gości. To nowa tradycja.
Musi zjeść jednego orzecha z każdym ważnym gościem,
choć poniesie konsekwencje.
Inni władcy odtrącają to, czego nie znoszą,
ale mój ojciec jest chrześcijaninem.
Powiem wam tyle:
mój ojciec zjadł orzecha z Edmundem de la Pool.
Drwisz z nas!
Harry?
Negocjuję o przyszłość królestwa, podczas gdy ty flirtujesz po kątach!
- Co? - Ty pozwoliłeś mu zbiec,
więc teraz zabiegaj o jego powrót!
On nie jest ważny.
Szydzisz z naszych starań, by zachować tron dla ciebie.
Może więc je zarzucę. Znajdę sobie nowego następcę.
Trzeba zapytać Boga o zdanie. Jestem jego dziedzicem.
Niewdzięczny gnojku!
Któregoś dnia zabraknie ci naszego oparcia.
Nie mogę się doczekać.
Nie zaczepiaj mnie, ojcze! Bo wygram!
Co go tak rozjuszyło?
Ty. Zawsze chodzi o ciebie.
Nie dam się złamać.
Chodź. Opatrzę ci oko.
Co powiedział?
Czemu siedzisz w ciemnościach?
Co powiedział?
Mówi...
że zawsze będzie cię miał w sercu.
Ale jego sytuacja się zmieniła.
- Nie może ci pomóc. - Jak? Jak się zmieniła?
Roso...
My ci pomożemy. Znajdziemy rozwiązanie.
Nie. Nie!
Dziecko wiedziało, że jest niechciane.
Umarło.
Wyjdźcie! Zostawcie nas!
Potrzebny mi czosnek, cebula i żołądek barani, jeśli go mają.
Matka stosowała to po bitwach.
Daj się pocałować.
Krew w tobie wrze. Daj się najpierw ukoić.
Dziewica nie powinna zabawiać mężczyzn, jeśli chce, by wierzono w jej reputację.
Joanno, proszę. Opatruję mu oko.
Powinniśmy się poznać, jeśli mamy być rodziną.
Już się poznaliśmy, ale miałaś inne ofiary na oku.
Ofiary? Uważasz, że szukam ofiar?
Proszę cię.
- Że jestem okrutna? - Nie rób tego.
Czego mam nie robić? Nie mówić mu prawdy?
Nie spodobałoby ci się to? A może powiem prawdę tobie?
O tym, co zrobiła mi nasza matka z miłości do Boga.
- Co? - Torturowała mnie.
Nie pamiętasz tego, byłaś za mała.
Ukrywała to przed tobą, przed swoją ukochaną Katarzynką.
Nie chciała, żebyś wiedziała.
Wieszała mnie na haku. O tak.
Oszalałaś.
I przywiązywała ciężary do stóp.
Myślała, że uleczy mnie tak z bluźnierstwa.
Nasza matka była królową. Wojowniczką!
To przez ciebie zachorowała. Zamartwiała się.
I opiekowała twoimi dziećmi, choć niedomagała.
Nie wiem, dlaczego jej bronisz.
Mówiła, że nie jesteś jej córką, bo straciłaś męża i nie powiłaś dziecka.
Umyła ręce od ciebie.
Widzisz? Jednak jesteś jej córką.
Twoje wiano przepadło. Nie dostaniesz ode mnie ani grosza.
Mojego konia! Dajcie go!
Boisz się mnie?
Skąd. Jesteś dziewczyną.
Ale pożegnam cię.
Idź. Goń za nią.
Nie gonię za nikim.
Nie? Mówiła, że zrobiłbyś dla niej wszystko.
Nikt nie mówi mi, co mam robić. Idę po wino.
Wino jest tutaj.
Chyba że boisz się tego, czego pragnie twój ojciec.
Skąd.
Boisz się go rozgniewać.
Gdyby dowiedział się, że dostałeś to, czego nie dostał on...
Twoja siostra Joanna musi odwrócić się od zła.
Dopóki tego nie zrobi, ty musisz odwrócić się od niej.
Katarzyno? Rosa.
Matko! List z dworu!
Droga kuzynko! Przybądź na dwór, a pomogę ci w twojej trudnej doli.
Jego Wysokość król Henryk VII.
Chodźmy.
Ani ojcu, ani babce, ani radzie —
nie ustąpiłem o cal nikomu z nich.
Mówiłem wyraźnie, że cię kocham.
Nigdy nie kochałem i nie będę kochał innej.
Musisz mi wierzyć.
Wierzę.
Myślałam, że cię spłoszyłam.
Z moją siostrą nie jest dobrze.
Jest mi obojętna.
Nie powinnam była jej policzkować.
Źle postąpiłam.
- Mniejsza o to. - Zdenerwowały mnie jej słowa o matce.
Czy to prawda?
Matka była wojowniczką.
Inspirowała mnie i będę kochać ją po grób.
Nie pozwolę jej oczerniać.
Joanna miała rację: nie chcą wypuścić jej z Westminsteru.
Ojciec chce dostać wroga,
Edmunda de la Pool. Ojciec Filipa udzielił mu schronienia.
Mój ojciec i babka chcą wynegocjować jego wydanie,
więc będą trzymać twoją siostrę i jej męża, aż tego dopną.
Dlaczego nic nie mówiłeś? Joanna go przekona.
Ona nosi koronę.
To z nią będzie musiał układać się Maksymilian.
Dostanę moje wiano w zamian za pomoc w ucieczce.
Joanno!
Wiem, jak możesz stąd uciec.
Powiem ci. Za pewną cenę.
- Jaką? - Za moje wiano.
- Nie. - Joanno!
Wiem, że mówiłaś prawdę.
O tym, co robiła ci matka.
Ukrywała to przede mną, ale przypomniał mi się pewien moment...
z dzieciństwa.
Krzyczałaś.
Przykro mi.
Jak mogę się stąd wydostać?
Daj mi słowo, że wypłacisz wiano.
Napisz do ojca Filipa, Maksymiliana,
i poproś o wydanie Edmunda de la Pool Anglikom.
Filip spróbuje cię powstrzymać, bo chce odebrać ci władzę. Ale ty jesteś królową.
Przyszłam zawrzeć z wami układ.
Chcecie dostać Edmunda de la Pool?
Mój mąż was zwiódł.
Jego ojciec nic dla niego nie zrobi, ale ja jestem królową Hiszpanii
i Maksymilian musi dbać o sojusz ze mną.
Maggie! Wróciłaś na dwór?
Przyjechałam zobaczyć się z królem.
Otrzymałaś mój list?
Napisałam o smutku z powodu śmierci twojego męża.
A teraz zmarła moja matka.
Przykro mi.
Oboje są już przy Panu.
Lady Pole. Proszę.
Ma nadzieję, że jeszcze się spotkamy.
Maksymilian jest chrześcijaninem.
Nie chce wydać Edmunda de la Pool,
bo obawia się, że trafi na szafot.
Przysięgnijcie na ten odprysk Prawdziwego Krzyża, że darujecie mu życie,
a ja dopilnuję, aby waszej prośbie stało się zadość.
To teatr. Nie wierzysz w Boga.
Ale wy wierzycie. Maksymilian to wie i zaufa przysiędze.
Ja, Henryk, król Anglii i lord Irlandii
przysięgam na tę relikwię splamioną krwią naszego Zbawiciela,
że żadna krzywda nie spotka Edmunda de la Pool po powrocie do Anglii.
Zatem powiem cesarzowi, że musi go wam wydać
albo straci umowy handlowe z Hiszpanią.
Przepraszam.
Wasza Wysokość.
Lady Margaret.
Wzięłaś mnie za króla? Większość listów przechodzi przeze mnie.
Nie uznałam za stosowne przekazać mu twojego. To sprawy kobiece.
Chcę tylko ratować moje dzieci. Są małe i niewinne.
Niczemu nie zawiniły.
Proszę. Głodują.
Zostaną nakarmione.
Wystarczy, że ich matka wyzna grzechy.
Ulżyj sobie, lady Pole.
Ciężar musi być wielki.
Infantka i książę Artur spełnili swój małżeński obowiązek.
Poznali się.
Wystarczy, że powiesz to przed obliczem Boga.
- Przed obliczem Boga? - Twoje dzieci będą uratowane.
Czeka je szczęśliwe życie.
Nie ma podłości, do której się nie uciekniesz.
Okrucieństwa, przed którym się powstrzymasz.
- Radzę ci uważać na słowa. - Nie.
Całe życie uważałam na słowa i czyny.
I dokąd mnie to zawiodło?
Wy, Tudorowie, zabiliście mi brata.
Miażdżycie każdego, kto stanie na drodze waszej żądzy władzy!
Może głód pchnął mnie w obłęd, ale nie będę narzędziem twojego, pani.
To była moja ostatnia gałązka oliwna!
Ty i twój pomiot możecie zdechnąć w rynsztoku!
- Umowa zawarta. - Wasza Wysokość.
Mam drugą sprawę do omówienia.
Zapewni ona wieloletni pokój między Kastylią a Anglią.
Wysłuchasz mnie, pani?
Usiądźmy.
Witaj, tajemniczy.
Siostrę Infantki przetrzymują w Westminsterze.
Usunąłeś podkowy jej koniom?
Jestem żołnierzem. Wykonuję rozkazy. Płacą mi.
Trzy szylingi tygodniowo.
Odkładam je na nasz ślub.
Co jeszcze trzymasz w sekrecie?
Zakamarki twojego ciała, które chcę poznać. Po ślubie.
Jesteśmy błogosławieni. Mamy siebie nawzajem.
Na Infantkę też spłynęło błogosławieństwo.
Otrzyma wiano i swojego księcia.
Nie patrz tak na mnie. Nie wygrasz.
I jak? Udało się?
Zawarliśmy porozumienie. Wyjadę jutro z Filipem.
Zdrajca de la Pool zostanie tu wkrótce odesłany.
A ty wypłacisz mi wiano?
Miałaś rację, że sojusz między Hiszpanią a Anglią utrwala moją władzę,
ale będzie mocniejszy, jeśli zawrą go moje dzieci.
Zaaranżowałam ślub mojego syna z księżniczką Marią.
Zaproponowała to lady Margaret.
Nie potrzebujemy cię.
NIEKTÓRE WYDARZENIA I POSTACI ZOSTAŁY ZMIENIONE
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Joanna Kalińska